Een award, een ontwikkelteam in India, en het Nederlandse verlangen naar controle

Twee dagen geleden postten we op LinkedIn een vrij nonchalant bericht.
Iets met een award. Iets met geen borsthaar. Iets met “morgen weer gewoon aan het werk”.

Dat was bewust. Awards zoals nu van TechBehemoths zijn zelden de reden dat een project slaagt. Vaker zijn ze een reden om even te doen alsof het leven overzichtelijk is, en alsof succes meetbaar is met een badge, net zoals steps op een smartwatch. Het is een troostrijke gedachte. Ook een verkeerde.

Studio Ubique is bovendien niet het type bureau dat bij elk vinkje op een platform een confettikanon afvuurt, al is het alleen al omdat confetti een vorm van microplastics is met ambitie, en omdat niemand ooit zei: “Wat mijn website echt nodig had, was snippers.”

Maar. Er zit meer achter deze erkenning dan alleen een badge. Niet omdat we er plots heilig van zijn geworden. Wel omdat het raakt aan iets dat we al jaren meemaken en waar opvallend weinig bureaus eerlijk over praten, waarschijnlijk omdat eerlijkheid zelden goed converteert.

Namelijk dit:
“Jullie ontwikkelteam zit in India.”
Laten we het daar eens rustig over hebben, voordat iemand weer “risico” zegt en vervolgens een bureau inhuurt dat stiekem precies hetzelfde doet, maar dan met een duurder koffiezetapparaat en een strategiedag in de hei.

Eerst even dit, voordat iemand confetti pakt

Wat dit artikel wel en niet is

Een ontwikkelteam in India roept vaak meer gevoel dan vragen op. Dit artikel gaat over waarom dat zo is. Geen verkooppraatje. Ook geen verdediging. En zeker geen “wij zijn de beste”-verhaal. We hebben namelijk geen zin om onze eigen mythe te produceren, de wereld zit er al vol mee.

Wat dit artikel wél is:

• Een uitleg van hoe wij al jaren werken, en waarom dat model voor sommige klanten juist prettig is.
• Een poging om “India” uit de categorie “gevoel” te halen en terug te brengen naar “systeem”.
• Een lijstje dingen waar je beter op kunt letten dan op een vlag op de kaart.

Wat dit artikel níet is:

• Een ode aan awards.
• “Global synergy”-taal, omdat dat taal is die bedoeld lijkt om mensen te kalmeren die eigenlijk weten dat ze niks zeggen.
  Een poging om iedereen te overtuigen. Sommige samenwerkingen horen gewoon niet te bestaan.

Als je nu al denkt: dit klinkt verdacht eerlijk voor een agency, dan zit je goed. Verdacht eerlijk is ongeveer ons product.

De afwijzing die vaker voorkomt dan mensen durven toegeven

“Jullie team zit in India.”

Het patroon is opvallend consistent. Alsof het een script is dat zichzelf telkens opnieuw uitrolt.

We sturen een voorstel.
De scope is helder. De aanpak is uitgelegd. De prijs klopt.
En dan komt de afwijzing. Zonder vragen. Zonder discussie. Eén zin:
“Onze voorkeur gaat niet uit naar een team in India.”

Geen vragen over QA.
Geen vragen over ownership.
Geen vragen over hoe we samenwerken.
Geen vragen over wie eindverantwoordelijk is als het spannend wordt.

Alleen geografie.

En eerlijk, dat komt niet uit de lucht vallen. Er bestaan genoeg goedkope, slordige, spammy offshore constructies die het voor iedereen verpest hebben. Wie daar ooit mee te maken had, draagt dat litteken nog steeds, en littekens zijn niet rationeel. Ze zijn vooral vermoeiend.

Maar hier wordt het interessant: veel mensen zijn niet bang voor India.
Ze zijn bang voor wat ze denken dat India betekent.

Waar het in die projecten meestal écht misgaat

Hint: niet door de tijdzone

Als je mislukte offshore projecten terugbrengt tot hun kern, kom je zelden uit op “India”. Je komt uit op dingen die vervelender zijn, omdat ze niet zo lekker simpel zijn.

Je komt uit op:

• Geen vaste ritmes.
• Geen code reviews.
• Geen QA-eigenaar.
• Geen productdenken.
• Niemand die eindverantwoordelijk is.
• Of ja zeggen op elke opdracht en dan pas uitzoeken of het wel kan, een vorm van optimisme waar zelfs de financiële markten nog van schrikken.

Met andere woorden: geen systeem.
Offshore is geen probleem. Offhand wel.

En precies daar gaat het vaak mis in het hoofd van de koper: alles wordt op één hoop gegooid. India wordt het label voor alles wat ooit misging, terwijl het echte probleem meestal organisatorisch is. En uiteindelijk gewoon: kwaliteit.

Hoe Studio Ubique sinds 2012 werkt

En hoe India in 2015 een tweede locatie werd, geen truc

Studio Ubique schreef zich in 2012 in bij de KvK. Geen groot plan. Geen pitchdeck. Geen merkstrategie met een “why”. Gewoon ontwerpen en bouwen, zoals veel bedrijven beginnen voordat ze later doen alsof het allemaal voorbestemd was.

In 2015 kwam Kulwant erbij. Niet als leverancier, maar als partner. India werd geen “outsourcing-locatie”, maar een tweede vaste plek waar het team groeide. Met mensen die bleven, en verantwoordelijkheden die niet vaag waren, want vaag is het begin van elke ellende.

Vandaag werken we met:

• Kulwant, mede-eigenaar.
• Sultan, head of development.
• Rakesh, projectmanager.
• Lennart, mede-eigenaar en vaak het aanspreekpunt naar de Nederlands-talige klant.
• En rond de twintig teamleden met eigen expertise: design, front-end, back-end, marketing, QA.

Geen anonieme resources. Geen doorstroom van onbekenden. Geen “we huren ergens iets in”. Hetzelfde team, al jaren. Dat klinkt saai. Dat is juist het punt. Saai is vaak wat je wilt, als je iets bouwt waar je geld mee moet verdienen. Taalbarrière? Nee. Verwachtingsbarrière? Soms. Maar dat is vaker een mensending dan een landending.

En die awards dan

Niet heilig voor ons, wel degelijk waarde

TechBehemoths heeft ons in 2025 erkend in drie categorieën: WordPress, ReactJS en Web Development.

Het is geen juryprijs met spotlights. Niemand heeft ons gevraagd om een dankwoord waarin we onze “journey” benoemen. Er was geen moment waarop de zaal opstond, en iemand riep: “Dit is waarom ik in tech geloof.” Gelukkig maar.

Maar het is wél waardevol. Niet als trofee, wel als extern signaal: ons werk wordt gezien, benoemd, en ingedeeld in een categorie waar je niet per ongeluk in belandt, zoals je ook niet per ongeluk een betrouwbare codebase krijgt.

En het raakt nog iets anders. Want eerlijk is eerlijk: veel bureaus in Nederland werken óók met teams buiten Nederland. India, Pakistan, Filipijnen, Oost-Europa, de Balkan, noem een regio met sterke developers en een uurloon dat niet meteen een hypotheekgesprek oproept. Alleen noemen ze het niet.

Ze kopen in voor $10–$20 per uur, verkopen het door voor €80–€120, en presenteren het vervolgens als “alles in-house”. Niet omdat ze per se kwaad willen, maar omdat het kantoor ook brood wil eten. De leaseauto ook. De pingpongtafel ook. Het espressoapparaat vooral, want zonder espresso kun je geen stand-ups doen over “ownership”.

Wij doen dat niet stiekem. Wij zeggen het vooraf. En precies dát schrikt soms af.
Is het het accent?
Is het het beeld van “callcenter India”, inclusief een slecht script en een onverklaarbare echo?
Is het omdat sommige mensen liever een bekend Nederlands accent horen, zodat het project in elk geval rustig misloopt, maar wel verstaanbaar?

Of is het gewoon het woord India, dat bij sommigen een kortsluiting veroorzaakt nog vóórdat er één vraag is gesteld over QA, ownership of delivery-ritme?

Het tragische is: India is al decennia een serieuze IT-kweekvijver. Internationale tech zit vol mensen met Indiase roots of opleiding. Niet als magisch bewijs dat elke developer geweldig is, maar als simpele reality check: kwaliteit en herkomst zijn geen synoniemen. Dat zou het leven wel makkelijker maken, maar helaas.

Wij weten één ding zeker: transparantie is geen truc. Het is een keuze.
En soms is het ook een filter, dat meteen de verkeerde samenwerking eruit vist. Dat scheelt iedereen tijd. Vooral ons. En tijd is uiteindelijk het enige dat je niet kunt upsellen zonder dat het een beetje zielig wordt.

Waar wij wél waarde aan hechten

De enige kroon die telt

Niet awards.
Niet badges.
Niet lijstjes.

Wel:

• Langdurige samenwerkingen.
• Klanten die doorgroeien.
• Systemen die blijven werken nadat de hype is weggezakt.

Dat is de enige kroon die voor ons telt. Alles daarbuiten is context. Soms leuke context, maar nog steeds context.

Als je een dev-partner zoekt, zeg dan dit

Niet: “waar zit je team?”

Vraag liever:

• Hoe vaak leveren jullie op?
• Wie doet QA en code reviews?
• Wie is eindverantwoordelijk?
• Wat gebeurt er na livegang?

Locatie is makkelijk om op te oordelen. Systemen zijn lastiger. En veel voorspellender. Zoals dat wel vaker gaat met de dingen die ertoe doen.